Laura Hoogendoorn (28) had een leuke baan als HR-adviseur en genoot van het leven. Na een medische ingreep blijkt er meer aan de hand te zijn, ze heeft uitgezaaide kanker in haar buik. Tijdens de behandelingen begint ze met schrijven en muziek maken. Het geeft woorden aan wat het met haar doet, aan wat ze doormaakt en wat het haar leert.
Laura: “Ik was 24. Net toen ik een nieuwe stap in mijn werk wilde zetten kreeg ik het bericht dat ik ziek was. Een grote operatie was nodig om alle kanker te verwijderen, anders zou ik er na een paar maanden niet meer zijn. Het was een intens verdrietige periode, ik word er nog steeds emotioneel van als ik daaraan terugdenk. Daarna moest ik revalideren, leren lopen en ook kijken naar mijn nieuwe toekomst. Een toekomst waar ik moest omgaan met verlies van vruchtbaarheid, verminderde energie, onzekerheid en rouw. In muziek vond ik troost. Ik speelde al gitaar, maar songteksten had ik nog niet eerder geschreven. Nu stroomden de woorden vanzelf naar buiten.
De eerste anderhalf jaar ging het goed met mijn gezondheid, ik hoopte schoon te blijven en mijn leven weer voort te zetten. Helaas was er daarna slecht nieuws, de kanker was terug en daarmee niet meer te genezen. Nogmaals opereren was geen optie, chemokuren om mijn leven te verlengen waren dat wel. Ze waren heel zwaar maar gelukkig sloegen ze goed aan. Marnix, inmiddels mijn man, en ik besloten om te trouwen, mooie reizen te maken en zo veel mogelijk te genieten van het leven. Tussen de chemokuren door beleefden we prachtige momenten.”
Samenspelen met een band
“In het schrijven van teksten en muziek maken kan ik mijn emoties kwijt. Het leven geeft je tegenslagen die je niet hebt gekozen, maar het geeft je ook de kans om te voelen, te groeien en te delen. Toen ik meedeed aan een dansworkshop voor jonge vrouwen met kanker bleek dat mijn songteksten bij mensen binnenkwamen. Ik zou meedoen aan een documentaire, maar was op dat moment te ziek. Ik kon wel een wens doen en wenste dat ik zou kunnen samenspelen met een band. Wonderlijk genoeg gebeuren er juist in barre tijden prachtige dingen. Er waren muzikale mensen die me graag wilden helpen en zo had ik ineens een band. Alles ging vanzelf, het klikte. We hebben besloten huiskamerconcerten gegeven in de TorenTuin op het Lisplein en bij Stichting Groev op de Ceintuurbaan. Prachtig uitgelicht, er waren dierbaren, lotgenoten en willekeurige bezoekers, het was magisch.
Het hebben van kanker is een bizarre en ingewikkelde rollercoaster. Door er open over te praten en te zingen kom je dichter bij elkaar. Met mijn werk heb ik altijd contact gehouden, toen ik niet meer kon werken gaf ik daar een aantal inspiratieworkshops ‘bewust leven’. Doe je wel echt wat je belangrijk vindt? Maak je goede keuzes in het leven? Zie je de mooie momenten?”
Een nieuw concert
“Dit voorjaar gaat het slechter. Ik heb besloten om te stoppen met behandelingen omdat ze niet meer in verhouding staan tot de levenskwaliteit die ik ervoor terugkrijg. Door vele opvolgende complicaties voel ik me moe en soms echt ziek. Toch probeer ik goede dagen te omarmen en te genieten van kleine dingen, samen met Marnix. We hebben een lief huis op de Bergselaan, in de zomer wonen we bijna ín de boom voor ons raam. Helaas heeft het huis hoge trappen en moet ik wanneer ik naar buiten wil nadenken of ik nog genoeg energie heb om weer naar boven te klimmen. Op 12 juni zou ik, als ik me goed genoeg voel, nog een derde concert willen geven bij stichting Groev. Ik zing over dagen waarvan ik niet wist of ze nog zouden komen, over levenslust en liefde, maar ook over frustratie en het leren accepteren van je lot. Het is een concert voor bekenden en onbekenden, voor lotgenoten of voor mensen die er verder vanaf staan, maar die wel willen luisteren.”